مطالب تصادفی

آرشیو برچسب: احسان

آش نذری

رسول أعظم صلی الله علیه و آله

عَجِّلُوا رَدَّ ظُرُوفِ الْهَدَایَا فَإِنَّهُ أَسْرَعُ لِتَوَاتُرِهَا.

در بازگرداندن ظروف هدایا شتاب کنید چراکه باعث تکرار زودتر آن می شود.

من لا یحضره الفقیه/جلد۳/صفحه۳۰۰

دعای امام صادق علیه السلام در آخر شعبان

إِلَهِی أَنْتَ مِنْ حِلْمِکَ تُعْصَى وَ مِنْ کَرَمِکَ وَ جُودِکَ تُطَاعُ، فَکَأَنَّکَ لَمْ تُعْصَ وَ أَنَا وَ مَنْ لَمْ یَعْصِکَ سُکَّانُ أَرْضِکَ، فَکُنْ عَلَیْنَا بِالْفَضْلِ جَوَاداً، وَ بِالْخَیْرِ عَوَّاداً، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاهً دَائِمَهً لا تُحْصَى وَ لا تُعَدُّ وَ لا یَقْدِرُ قَدْرَهَا غَیْرُکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

پروردگارا، تو به خاطر صبر فراوانت مورد نافرمانی قرار می گیری، و بابت کرم و بخششت اطاعت می شوی، پس اینگونه انگار که اصلاً مورد عصیان واقع نگشته ای؛ منِ(گنهکار) و آنانکه معصیتت را نکرده اند ساکنین زمین توئیم، پس بر ما به فضل و رحمتت کرم فرما و به عادتت که خیر و احسان است رفتار کن ، اى مهربانترین مهربانان.

بخشی از دعای امام صادق علیه السلام درپایان ماه شعبان.
مصباح المتهجد و سلاح المتعبد/جلد۲/صفحه۸۵۲

دارایی تمام نشدنی!

نبی رحمت صلی الله علیه وآله

إنَّکم‏ لن تَسَعُوا الناس بأَموالکُم‏ فَسَعُوهُمْ‏ بأخلاقِکُم.

شما هرگز نمی توانید با اموالتان به همه مردم خیر و بهره رسانید، پس آنها را با اخلاق نیکویتان بهره مند سازید.

من لایحضره الفقیه/جلد‏۴/صفحه۳۹۴

بهترین بندگان خدا

سُئِلَ عَنْ خِیَارِ الْعِبَادِ فَقَالَ علیه السلام: «الَّذِینَ إِذَا أَحْسَنُوا اسْتَبْشَرُوا وَ إِذَا أَسَاءُوا اسْتَغْفَرُوا وَ إِذَا أُعْطُوا شَکَرُوا وَ إِذَا ابْتُلُوا صَبَرُوا وَ إِذَا غَضِبُوا عَفَوْا».

از امام رضا علیه السلام در مورد «بهترین بندگان خدا» پرسیده شد،
فرمودند:کسانی که، هرگاه خوبی کنند خوشحال شوند،
و هرگاه ناپسندی را مرتکب شوند طلب بخشش کنند،
و هرگاه چیزی بدیشان اعطاء شود سپاس گزارند،
و هرگاه مورد بلا و امتحان قرارگیرند صبر پیشه کنند،
و هرگاه خشمگین شوند گذشت کنند.

بحارالأنوار/جلد۷۵/صفحه۳۳۸

رمزِ عمرِ زیاد یا کم

امام صادق علیه السلام

یَعِیشُ‏ الناسُ‏ بإحسانِهم‏ أکثرَ مما یَعِیشُونَ بِأعمارِهم و یَموتونَ بذنوبهم أکثرَ ممّا یموتونَ بِآجَالِهِمْ.

مردم، بیشترازآن‏که باعمر خود(وآن مهلت و اجلی که برایشان مقرر شده)زندگى کنند،
با احسان ونیکوکارى خود زنده می مانند؛
و بیشتر از آن‏که با أجل خود بمیرند، بر اثر گناهان خود مى ‏میرند.

بحارالأنوار/جلد۵/صفحه۱۴۰
theme